De uitdagingen van thuiswerken i.c.m thuis lesgeven

Corona vraagt om mulititasken

Corona beheert alles: openbaar vervoer op minimale tijdschema’s, sociale onthouding en toen ook het heftige besluit: de scholen én de kinderopvang gaan voorlopig dicht, muv kinderen van gezinnen waarvan een van de ouders een cruciaal beroep uitoefent.  Consequentie: de kinderen zijn thuis, dus een van de ouders is gedwongen tot thuiswerken om de zorg op zich te nemen.  

Door het inzetten van de schooltaken aan de thuiszitters wordt er van ouders verwacht dat je op het thuisfront (en dat zal binnenkort vast en zeker als een ‘front’ gevoeld worden) niet alleen de pet van moeder en werknemer afwisselt, maar ook de pet van leerkracht moet opzetten.  En dat is andere koek!

Dat vraagt om kwaliteiten als improvisatietalent, creativiteit, geduld, empathie en in het ergste geval ook nog om het loslaten van frustraties en mogelijk aanwezig perfectionisme.

Ik lees veel adviezen over het maken van strakke roosters waarin werk en ontspanning elkaar opvolgen en afwisselen. Prachtig. Kinderen varen onder normale omstandigheden wel bij structuur. Bij mij rijst de vraag hoelang het duurt voordat de kinderen uit zo’n rooster knallen en ouders vervolgens met de handen in het haar zitten.

Want wat je vanuit al die rollen graag wil is in theorie leuk bedacht, maar in de praktijk thuis niet echt -of echt niet- uitvoerbaar.

Bij het invullen van een rooster vul je in feite niet meer in dan je verwachtingen.

Je verwachting dat de kids fijn en hard aan het werk gaan, dat ze gedreven hun oefeningen invullen, dat hun leerstof sneller blijft hangen want er zijn zoveel minder prikkels dan in een volle klas. Dit alles met hun mobiel op de plank en de andere beeldschermen alleen aan als dat functie heeft. Dat zal al de nodige discussie opleveren en in diezelfde tijd ga jij aan het thuiswerken.

De focus op het beantwoorden van de mail, ongestoord in een conference call gaan en dat lopende project verder plannen. Als thuiswerkende ouder wordt dus eigenlijk van je gevraagd dat je laat zien wat een kei jij bent in multitasken.

Waar leerkrachten en werkgevers echter geen rekening mee hebben gehouden is dat kinderen vooral ook met heel veel vragen zitten en intens na kunnen denken over de situatie waarin de wereld zich nu bevindt. Hun wereld, waar ze zich al zo lang veel zorgen over maken. De constante informatiestroom die via radio, tv en het internet binnenkomt in de huizen komt ook bij hen binnen. Niet alleen wij worden als volwassenen meegenomen door de media, ook de oren van onze kinderen staan ‘aan’. Daarnaast zien en voelen onze kinderen vaak ook onze angst, en ze zijn dan ook minstens zo bang als dat wij zijn.

Voor de meeste van ons is de crisis die ontstaan is door dit  Coronacrisis een nieuwe situatie. Niet eerder maakten we zoiets mee. Maar ook onze kinderen hebben dit nooit eerder meegemaakt en hebben minder besef van wat, wanneer en waarom. Langere periodes niet naar school valt normaal onder de noemer vakantie. Vakantie betekent dat je kunt gaan spelen met je vriendjes, naar de speeltuintjes in de wijk, naar het zwembad, naar de bioscoop én vaak ook nog samen op reis: lekker ontspannen samen weg, de familievakantie. Nu is echter niets normaal.

We hebben een verplichte vrij-van-naar-schoolgaan periode, en dat is heel wat anders dan vakantie: géén zwembad, géén mooi weer, géén skipistes, géén vriendjes om binnen mee te spelen, en zelfs ook niet buiten.

En dat kan een sterke uitwerking hebben op het normale gedrag van kinderen. Zojuist zag ik nog hoe een knul van een jaar of 10 zijn jongere broertje van ca 6 jaar het leven onmogelijk maakte bij een potje voetballen, de frustratie spatte er bij alle twee vanaf en helaas geen ouder in beeld.

De verwachting is dat we door de crisis meer gedragsproblemen zullen zien ontstaan bij kinderen in de komende weken.

Door angst, boosheid die ontstaat omdat dingen niet mogen of kunnen, door het zich afzetten tegen wat de richtlijnen van ons vragen…kortom: doordat alles zomaar ineens anders is in hun leven. En ik denk echt dat dit geen misschien is, ik denk dat dit gaat gebeuren.

Er zullen kinderen zijn die door het lint gaan, die om zich heen gaan trappen, verbaal of fysiek, die zomaar ineens woedeaanvallen krijgen, kinderen die altijd volgzaam zijn maar nu ineens de hakken in het zand zetten en dwars gaan liggen. Het is gedrag waar je op kunt wachten gezien de omstandigheden. Je zou jezelf eigenlijk ook wel eens zo willen laten gaan…toch?

Wat is wijsheid?

Als ouder is je allerbelangrijkste rol -sorry dames en heren leerkrachten en werkgevers- de ouderrol!  Kinderen hebben een aantal basisbehoeftes die voorgaan op al die andere taken waarvan veiligheid en (letterlijke en figuurlijke) voeding er twee zijn. Kinderen willen liefdevol dubbelgevouwen worden als ze daar behoefte aan hebben, vastgehouden worden als ze zich eenzaam of angstig voelen ook al zijn ze in gezelschap en ze willen ook letterlijk gevoed worden als de magen rommelen.  

Dus eerst die honger gestild en daarna de rust en de warmte van het nest ervaren.

Maar hoe dan? De oplossing ligt in de mogelijkheid om flexibil om te gaan met de gegevens waar me mee dealen.  Van de ouders, en ook een beetje van de werkgever. Multitasken is namelijk niets anders dan de 100% aandacht die een mens te geven heeft verdelen over de hoeveelheid taken die tegelijkertijd uitgevoerd dienen te worden.

En daar zit de oplossing dan ook: hak de dag in stukken!

Verdeel de dag in blokken van werken en ontspannen. Daarnaast is het af en toe ook nodig om het rooster lekker even helemaal overboord te gooien of gewoon lekker los te laten voor die dag.

Laat die teugels lekker vieren en ben even de ouder die ze zo nodig hebben.

Ga naar buiten en ontdek de ontluikende lente en maak daar bijvoorbeeld een mooi, gezamenlijk project van. Knutselen, schilderen, muziek maken, schrijf een toneelstuk en voer het op, zoek leuke bewegingsoefeningen, social media puilt uit van creatieve ideeën om de tijd door te komen in goede verbinding met elkaar. Maak een puzzel, speel spelletjes, ga hinkelen, en een hele fijne voor samen op de bank: pak een mooi boek en lees dat voor. Ook voor oudere kinderen kan dat nog heel erg fijn zijn. Heerlijk weer even kind zijn thuis, in plaats van op je tenen te moeten lopen om erbij te kunnen horen in de vaak zo genadeloze wereld. Laat je door pubers eens meenemen in hun virtuele wereld en hun spelletjes. Sluit je aan bij hun beleving. Het schept verbinding.

De taken voor school komen echt wel aan de beurt, nu een béétje thuis en wat overblijft straks als ze weer naar school kunnen. Wat vooral wél belangrijk is, is dat hun angsten niet groeien tot onoverzichtelijke bergen. Daardoor ontstaat spanning, en spanning veroorzaakt strijd. Vermijd de strijd in huis, thuis is de veilige plek, jullie zijn daar immers op elkaar aangewezen.

Heb verwachtingen zonder te eisen, geef ruimte en luister en hoor de behoefte van je kind. Onthaast en zie wat een mooie producten er om je heen lopen. Geniet daarvan!

Opgroeien gaat om wíe je mag worden, en niet over wát je zult worden.

Dat laatste ligt al verscholen in de blauwdruk van het kind, en hangt niet alleen maar af van wat er in deze paar weken van hun leven wel of niet ingepompt zal worden. Jezelf worden en gelukkig worden met jezelf is het hoogste wat je kunt bereiken in je leven!

Naast de zorgen die we allemaal delen hoop ik dat we deze bijzondere situatie ons allemaal veilig kunnen blijven en dat er weer meer verbinding zal ontstaan tussen ouders en hun kinderen.

 

Hoe praat je met je kinderen over het coronavirus?

Hoe praat je met je kinderen over het coronavirus?

Belangrijk is dat kinderen zullen reageren op wat je zegt en de manier waarop je iets zegt. Ze pikken ook alles op wat je met anderen bespreekt in hun bijzijn.

Zorg dat je er voor ze bent als ze je nodig hebben: maak tijd vrij als ze met je willen praten over wat hen bezighoudt. Luister en hoor hun boodschap.

Niemand heeft schuld: virussen kunnen iedereen ziek maken, over de hele wereld. Praat ook niet over wie het virus mogelijk zou kunnen hebben.

De wereld van het kind is ineens enorm veranderd: de scholen en de opvang dicht, ouders thuis, en we proberen zoveel mogelijk om sociaal contact te vermijden dus spelen met vriendjes is ook niet mogelijk. Hoe leg je hen uit wat er aan de hand is? Hoe praat je met hen over de impact van het coronavirus?

Zeg niet tegen een kind dat er niets aan de hand is

Kinderen merken heel hoe volwassenen ongerust over iets praten dat wel erg moet zijn, omdat het ineens overal is: via de televisie die aanstaat, via de iPad, via telefoon- of live gesprekken van volwassenen onderling. En zij zien en horen dat volwassenen niet weten wat ze moeten doen of gespannen zijn. Wanneer kinderen schrikken of ongerust zijn, kijken zij naar het gezicht van hun ouders, hun vertrouwde ‘volwassene’.

Dat wat jullie letterlijk en figuurlijk uitstralen zal bepalen of een kind angstig blijft of gerustgesteld wordt. Probeer voor hen, en ook voor jezelf, om de nieuwsvoorziening te beperken tot een aantal keer per dag een update te kijken. Als je continue informatie over je uitgestort krijgt kruipt het figuurlijk onder je huid en kunnen angsten geboren worden.

Pas op voor de ‘wet van de dubbele bescherming’

Allereerst moeten volwassenen erop letten dat zij kinderen de kans geven hun zorgen te uiten. Pas op voor ‘de wet van de dubbele bescherming’. Kinderen kunnen heel goed aanvoelen dat bepaalde thema’s moeilijk zijn voor ouders en zullen er daarom niet over beginnen. Of ze doen alsof ze er niet mee bezig zijn. Ouders denken er goed aan te doen hun kinderen niet te belasten met iets waarvan ze denken dat het niet voor ze speelt. Zo houden ze elkaar goed bedoeld voor de gek.

Wees alert op tekenen dat het kind met vragen of zorgen zit over het coronavirus

Het is voor kinderen belangrijk om alleen dat te horen wat klopt en wat waar is. Zorg dat je hen nieuws brengt wat ze, gezien hun leeftijd en ontwikkeling, aan kunnen. Leg ze ook uit dat er veel verhalen de ronde doen die gebaseerd zijn op onjuiste informatie en geruchten, en dat die dus niet kloppen.    

Laat merken dat zij die vragen mogen stellen en zorgen mogen uiten. Probeer dan in concrete taal, die past bij het kind, eerlijk op die vragen antwoord te geven. Wanneer je het antwoord niet weet, hoef je niet te doen alsof. Wel is het fijn om iets toe te voegen als: dat weet ik niet, maar gelukkig zijn er knappe dokters die hard werken om dit uit te zoeken. Check altijd of je uitleg is begrepen. Soms denk je dat je het prima hebt uitgelegd, maar zijn je woorden anders begrepen dan ze bedoeld waren. Probeer op een speelse manier, zonder te gaan ‘overhoren’, uit te vinden wat je kind begrepen heeft.

Pap (of mam), waarom ben jij thuis?

Zeg iets als: ‘Onze burgemeesters en ministers willen dat dit virus gauw weer weggaat. Daarom willen ze zorgen dat het virus niet te makkelijk van de een op de ander kan overspringen. Daarom gaan veel papa’s en mama’s niet naar hun werk, waar ze veel andere mensen zien en gaan kinderen een tijdje niet naar school.’

Kinderen mogen weten dat er iets ergs aan de hand is, het mag nooit hún probleem worden.
Zij hebben er recht op zich beschermd te voelen door volwassenen: hun ouders, hun leerkrachten, hun zusters en dokters, hun burgemeesters, hun ministers, hun koning, en, als zij geloven: hun God.

Als kinderen toch al erg angstig zijn, moet je ze dan niet beschermen tegen informatie?
Nee. Juist die kinderen voelen heel goed aan dat volwassenen bezorgd zijn. Bevestig bij angstige kinderen dat er iets aan de hand is, waar we allemaal ongerust van worden. Maar benadruk dat zij erop kunnen vertrouwen dat de volwassenen (zie hierboven: van ouders tot de koning, cq. God) het gaan oplossen.

Wat zijn ‘jonge kinderen’?

Er is geen precieze leeftijd te geven, omdat kinderen verschillen in de snelheid waarmee ze begripsvermogen en taal ontwikkelen. Peuters en kleuters denken vaak magisch. Tussen ongeveer de leeftijden van vijf en zeven jaar ontwikkelen kinderen het vermogen tot logisch denken. Dan kan een rationele uitleg beter ‘landen’. Maar pas op! Door emoties als angst en boosheid kan dit logisch vermogen een stuk minder goed werken. Leg daarom eerlijk uit wat er speelt.

Hoe leg je aan (jonge) kinderen uit wat het coronavirus is?

Een uitleg kan zijn...

‘Ben jij ook wel eens verkouden? Dit komt meestal door een ‘virus’. Sommige virussen kunnen mensen ziek maken. Zulke virussen zijn heel kleine beestjes. Deze zijn nog kleiner dan een zandkorrel en kun je niet zien. Er is nu een nieuw virus dat het coronavirus heet. Er zijn mensen die ziek worden van dit virus. Meestal een soort verkoudheid, die vanzelf weer over gaat. Maar soms is het erger. Je krijgt dan koorts of je hoest heel erg. Soms moeten mensen  dan naar het ziekenhuis. Daar zorgen ze goed voor je. Als mensen erg oud zijn of als ze al andere ziektes hebben, kunnen ze er ook door dood gaan. Maar dat komt heel weinig voor.’

‘Het coronavirus is heel besmettelijk. Bijvoorbeeld wanneer je, als je ziek bent, hoest met je hand voor je mond. Dan komt jouw spuug op jouw handen. Als je een ander dan een hand geeft, kan die het virus ook krijgen.’

‘Onze burgemeesters en ministers en alle andere volwassenen willen dat dit virus gauw weer weggaat. Ze zorgen er samen voor dat er niet veel mensen meer ziek worden van dit virus. En iedereen in Nederland helpt hieraan mee. Daarom gaan veel papa’s en mama’s nu niet naar hun werk, waar ze veel andere mensen zien. En gaan kinderen een tijdje niet naar school.’

Leer kinderen elke dag hoe ze het verspreiden kunnen voorkomen.

-blijf uit de buurt van mensen die hoesten en niezen

-blijf herhalen dat hoesten en niezen in de elleboog of een papieren zakdoekje, en

 dat zakdoekje weg te gooien.

-bespreek wat er op school verandert voor de veiligheid van iedereen of wat er aangereikt

 wordt via school.

-leer ze aan dat ze steeds hun handen blijven wassen met de goede producten en op de

 juiste manier. Begeleid jonge kinderen daarbij zodat ze veilig met de desinfecterende

 middelen omgaan. Zing bij het handen wassen het eerste couplet van het liedje “happy

 birthday” 2x voor de juiste wastijd.

De feiten over het Corona virus voor kinderen

Wat is het Covid -19?

De afgekorte naam van het Coronavirus is Covid-19. Het is een nieuw virus waar dokters en onderzoekers nu alles over moeten leren om het zo snel mogelijk te kunnen bestrijden.

Sinds kort zijn erg veel mensen ziek geworden door dit virus. Dokters en onderzoekers denken dat de meeste mensen ok zullen blijven, zeker kinderen. Maar sommige mensen kunnen erg ziek worden door het virus.

Dokters, verpleegsters en allerlei andere mensen die in de gezondheidszorg werken zijn hard aan het werken om mensen gezond te houden of gezond te maken.

Wat kun je zelf doen zodat je het virus niet krijgt?

Houd je aan de voorschriften van het RICM, was je handen vaak (zie boven), hanteer gezonde gewoontes thuis, en op school en bij de opvang als je ouder(s) in de cruciale beroepen werken:

Houd alles thuis schoon, zeker de dingen die we allemaal aanraken in huis, op school of op de opvang. Denk daarbij aan deurknoppen, de deur van de koelkast, lichtknoppen, afstandsbedieningen, mobieltjes etc.

Voel je je ziek? Blijf dan thuis. Jij wil niet dat je het virus van iemand anders overneemt, anderen willen ook het virus wat jij kunt doorgeven niet krijgen!

Wat gebeurt er als je ziek wordt door het Corona virus?

Dat is voor iedereen anders. Soms lijkt het op een griepje met koorts of op een flinke verkoudheid met hoestklachten en een benauwd gevoel. De meeste mensen worden gelukkig niet heel erg ziek. Er is een kleine groep mensen die door het virus serieuzere problemen krijgen. De dokters hebben tot nu toe gezien dat kinderen niet heel erg ziek lijken te worden en dat de meeste volwassenen beter worden.

Als je ziek wordt wil dat nog niet zeggen dat je ook het Corona virus hebt. Er zijn veel verkoudheidsvirussen die rondgaan. Het is belangrijk om te weten dat je ouders en de mensen van school je de help zullen bieden die je nodig hebt.

Bel altijd eerst met de arts als je kind ziek is, alvorens daar heen te gaan.

(met dank aan het KJP)